Feest maar niet huis

Vandaag is het feest, maar niet heus. Vandaag is het de trouwdag van papa en mama, maar het kost wat moeite om in de stemming te komen. Als mensen vragen hoe het gaat zeg ik nog steeds goed, maar soms gaat het leven met moeite. Zo zou vandaag ons moeten herinneren aan de mooiste dag van ons leven, maar we waren gewoon dom bezig met het positioneren van de voordeurmat in de vloer (voor de vloerverwarming) en zijn we langs pontmeijer en langs de tegel-tent geweest. Ons leven gaat nog steeds super hard. We willen zo enorm graag een normaal leven weer oppakken, maar dat zit er nog niet in. De praktische zaken gaan voorspoedig maar er is nog super veel werk te verzetten. We hebben nu drie weken de sleutel van ons nieuwe huis en hebben ondertussen 3 vrachtwagens, 6 aanhangers en 2 containers aan afval weggedaan en nu begint de opbouw. De aannemer heeft het dak waterdicht opgeleverd en vandaag is de vloerverwarming aangelegd. De loodgieter en de stukadoor doen beiden hun ding op de verschillende verdiepingen. Qua vervoer (bus) gaat het goed, we wachten nog steeds op bericht van de gemeente (Amersfoort) of men wil meebetalen vanuit de WMO. We hebben hard behoefte aan een bus. Olivier is volledig rolstoelafhankelijk en we sjouwen ons een breuk. De rolstoel moet elke keer uit elkaar voor in de achterklep en in mama’s auto past hij überhaupt niet. Terwijl ik dit schrijf -en in een iets minder optimistische stemming zit- bedenk ik wel dat we enorm gezegend zijn met alle hulp van iedereen. In financieel en praktisch oogpunt krijgen we zo veel hulp. We zijn overweldigt door de vele acties om ons financieel bij staan!! Nog steeds is dankbaarheid lastig uit te drukken…

Olivier zit nu een week op school en hij heeft het enorm naar het zin. Juf Ellen, Ezra en Marlotte zijn erg lief voor hem. Hij heeft 6 klasgenoten en er zijn altijd twee juffen. Hij heeft donderdag gezwommen en heeft enorm veel schik. Hij krijgt de aandacht die hij nodig heeft en de klasgenoten zijn erg lief voor hem. We hebben er een goed gevoel bij en hoe moeilijk ook, het is beter voor hem…. We merken wel dat het echt telkens slechter met hem gaat, hij is echt ziek en gehandicapt, soms vergeet je wat er aan de hand is maar dan zien we weer een filmpje van een jaar terug, hoe goed hij toen was. We merken dat het lastiger is hem uit handen te geven omdat alleen wij hem goed begrijpen, hem aan het drinken krijgen (met moeite) en hem verschonen.

Praktische noot: veel mensen zeggen, als ik wat kan doen, dan hoor ik dat wel. Dit is voor ons moeilijk te ‘coördineren’. Jullie hulp is enorm fijn en gewenst en mocht je iets willen doen, laat het dan even weten via het mailadres van het fonds ([changed to seth NL (at) gmail.com])   Er wordt elke zaterdag geklust dus Facebook, whatsapp of bel ons als je tijd en zin hebt om je handen uit de mouwen te steken.