3 jaar geleden…

3 jaar geleden, op 10 september 2013, kregen we de voorlopige uitslag van Olivier zijn ziekte. 3 jaar geleden startte een heel zwaar proces waarbij we nog niet wisten wat ons te wachten zou staan. In die drie jaar zijn er zo gigantisch veel dingen gebeurt. Onze laatste blog is van 23 maart dit jaar. Dat is ook alweer bijna 6 maanden geleden. Nu vraag je je misschien af of er geen nieuws is geweest de afgelopen periode. Nou, dat is er wel, maar het is gewoon geen leuk/goed nieuws en het is niet leuk daarover te bloggen. Het gaat niet alleen slechter met Olivier maar er zijn ook gewoon andere verdrietige dingen. Naast twee recente scheidingen binnen de familie is er een bekende overleden aan kanker, is een tante heel ernstig ziek door diezelfde ziekte, heeft mama een ernstige blessure opgedaan aan haar knie (knie uit de kom in Rome met heel, heel lang herstel), hebben we een inbraak moeten trotseren, maken we ons zorgen over de gezondheid van oma, is een bekende onlangs na een zware ziekenhuisperiode net weer thuis gekomen. Ondertussen zijn we ook druk met de ontwikkeling op school van de andere twee kinderen. En dat alles in 6 maanden. Je zal begrijpen dat dit gigantisch veel impact maakt op ons hele gezin. En Olivier? Met Olivier gaat het niet beter, Olivier blijft achteruit gaan. Er is toename van epilepsie (nu soms 15 kleine insulten op een dag). We bemerken dat de artsen andere vragen gaan stellen, waar we het eerder hadden over het zicht, braken, spasme, ontlasting, pijn, slaapbeheersing en andere zaken, gaan de gesprekken nu vaker over de kwaliteit van leven, comfort en de afname van gehoor (zijn laatste werkende zintuig). Dit zijn voor ons intensieve en confronterende gesprekken. Ook hebben we met het gezin vaker over het laatste hoofdstuk en zijn we met ons 5-en op (begraafplaats) rusthof geweest.

En ja, we blijven een ondernemend gezin. We zijn met het gezin in Madurodam geweest en we zijn (helaas wel zonder Olivier) een lang weekje naar London/Engeland geweest. Ook hebben we het 25 jarige bruiloftsfeestje van een tante (en oom) van Olivier op een mooie zeilklipper. Papa is lekker aan het trainen op de racefiets en mama heeft met een heuze carrièremove haar hobby tot beroep gemaakt. Maar ja, dit is natuurlijk een raar contrast met al die andere zaken. Mensen vragen vaak, hoe gaat het? Het antwoord hierop is dat het -naar omstandigheden- relatief goed gaat. We voelen ons gedragen door God en zo veel mensen om ons heen waar we enorm dankbaar van zijn. Je zou geneigd zijn enorm somber te worden maar we blijven gewoon doorgaan, proberen de leuke en positieve dingen te blijven zien. Misschien is dit niet de manier en lopen we veel risico’s, maar we zien dit nu als de enige manier. Bedankt voor het volgen van ons blog en steunen! Samen staan we sterk….

Nou, veel tekst, nu nog een paar mooie plaatjes en filmpjes van ons mooie gezin en kind.

WP_20160818_12_26_53_Pro

Amersfoortse Koppelpoort in Madurodam.

We zijn vandaag met het hele gezin bij de Cliniclowns College geweest. Altijd blij met de muziek van vriend waldo!

CliniClowns 1

CliniClowns 2

CliniClowns 3

CliniClowns 4

CliniClowns 5

CliniClowns 6

CliniClowns doneren? Klik: https://www.cliniclowns.nl/doneer

Advertenties